Marian Mijnhardt probeert binnen het schilderij een nieuwe werkelijkheid te creëren. De natuur dient als het decor van een gebeurtenis. Mensen en dieren nemen hierin hun voorbestemde plaats in.
Het werk is realistisch wat de voorstelling betreft, maar de afgebeelde personen en dieren leven in hun eigen wereld. Hebben ze een relatie tot elkaar? Is er iets aan de hand? De kleur doet vrolijkheid vermoeden, maar is dat wel zo?
MM probeert de toeschouwer onderdeel te laten zijn van het schilderij. Ook hij gaat zich afvragen: waar ben ik en waarom ben ik hier verzeild geraakt?
Alex de Vries over het werk:
Als je naar de schilderijen van Marian Mijnhardt kijkt, zie je vaak bosachtige landschappen waarin mensen voorkomen die op een bepaalde manier toenadering zoeken tot elkaar of tot de omgeving waarin ze zijn beland. Enerzijds gebeurt dat met eigentijdse middelen als verrekijkers of mobiele telefoons, en anderzijds is er ook sprake van een wisselwerking tussen de mensen en dingen die van alle tijden is. Bij haar is dat regelmatig een vorm van observatie tussen de bomen door om het bos te kunnen zien. Je proeft in haar schilderijen een zekere mate van maatschappijkritiek, maar die is zo lichtvoetig dat je je niet moreel belaagd voelt. Door kleurgebruik en de onbekommerde verftoets, de zorgeloze omgang met realisme en figuratie ontstaan taferelen die een vanzelfsprekend karakter hebben. Meestal gaat in die onbekommerde stijl iets vreemdsoortigs schuil waardoor je bij het kijken een bepaald ongemak te boven moet komen. Pas dan ga je echt goed kijken. Hoe gewoner de geschilderde gebeurtenis is, des te verrassender is haar weergave ervan.
Text
Marian Mijnhardt tries to create a new reality within the painting. Nature serves as the setting for an event. People and animals take their predestined places within it.
The work is realistic in terms of its depiction, but the figures and animals portrayed live in their own world. Do they have a relationship with one another? Is something going on? The colors suggest cheerfulness—but is that really the case?
MM attempts to make the viewer part of the painting. He, too, begins to wonder: where am I, and why have I ended up here?
Alex de Vries on the work:
When you look at Marian Mijnhardt’s paintings, you often see forest-ish landscapes in which people appear who, in a certain way, seek closeness to one another or to the environment they have found themselves in. On the one hand, this happens through contemporary tools such as binoculars or mobile phones; on the other hand, there is also an interaction between people and things that is timeless. In her work, this often takes the form of observing through the trees in order to be able to see the forest. You sense a certain degree of social critique in her paintings, but it is so light-footed that you do not feel morally confronted. Through the use of color and the carefree brushwork, the relaxed handling of realism and figuration, scenes emerge that have an air of naturalness. Usually, something strange is hidden within that carefree style, requiring the viewer to overcome a certain discomfort. Only then do you really begin to look closely. The more ordinary the painted event is, the more surprising its depiction becomes.